سقراط بر این باور است که در

ان پگاه سبز و وهم الود که

حضرت دوست انسان را افرید

روح او را همچون سیبی از وسط 

به دو نیم کردو به این دنیا

فرستاد...

و به همین دلیل است که انسانها

در این دنیا پیوسته به دنبال

نیمه گمشده شان می گردند!!!

نیمه گمشده ی ما نیمی از وجود

خود ماست که با رسیدن به ان

کامل می شویم.

نیمه گمشده ی ما می تواند

انسان های انگشت شماری باشند

مانند:پدر مادر برادر یک دوست..

همچنین می تواند اشیایی باشند

مانند:یک قلم یک عکس یک کتاب

یک دست نوشته

حتی می تواند غیر ملموس باشد

مانند:یک ارزو یک ارمان 

یک خاطره معطر

و خلاصه هر چیزی که اتصال او به ما

و ما به او حضور انسان را متعالی

و لبریز و سرشار از بودن سبز و

شعفناک خدای گونه خویش می نماید...

به بیانی دیگر:

نیمه گمشده ی ماهمان قلب ما

می باشد که بیرون از بدنمان

می تپد...

تمام نا تمام من

با تو تمام می شود...


 

نوشته شده توسط فریشکا در شنبه چهاردهم مهر 1386 ساعت 12:35 موضوع | لینک ثابت